Zoé Padín

Vivo dentro de un sistema al que no pertenezco, pretendo romper con lo establecido y creo que la base está en el saber.

Archivo del blog

Find me

lunes, 6 de abril de 2015

Me duele la cabeza...

Me duele la cabeza, donde estoy? Es sol me da en la cara no consigo ver nada, el reflejo de la luz que oscila entre las ramas de los árboles me distrae, no consigo oir nada, el dolor de cabeza me esta matando, no soy capaz de incorporarme, quizas las copas de  ayer no fueran una buena idea, no consigo recordad nada, que hago en ese sitio? No reconozco ese lugar, estoy casi segura de que nunca habia estado aqui antes. Intento incorporarme pero un dolor en el tobillo izquierdo me lo impide, -Como duele...- esta lleno de sangre y tiene unas marcas como las de un mordisco de un perro, un perro enorme. Alguien se acerca, -Hola? Alguien puede ayudarme?. Un chico sale de entre unos matorrales, tiene barba y el pelo largo, parece mayor pero no es mucho mas alto que yo, va vestido con ropa de deporte, pero no esta sudado, mas bien impecable, -la verdad es que es bastante mono.
Se acerca a mi y ni me mira, esta silbando como si llamara a alguien. -Sera el dueño del perro que me ha mordido. De repente de la nada un perro enorme negro llega corriendo no hace mucho ruido pero es inmenso y fascinante verlo correr, se arroja sobre el chico y ambos caen al suelo el perro no deja de lamerle la cara, -resulta divertido- se habra dado cuenta que estoy aqui? -Hola?. Nada, parece como si no me oyese.
Pero aquel perro enorme si parece haberse dado cuenta de mi presencia, corre hacia  mi pero se frena en seco un par de metros antes, y empieza a ladrar, el chico se acerca a mi, pero no me mira a mi mira el suelo, hay un monton de hojas debe haber un animal en medio, quizás un conejo, porque el perro no dejaba de ladrar, el chico se arrodilla cerca de aquel monton de hojas secas, yo estoy aqui cerca de el y ni se ha dado cuenta de mi presencia, -que es eso? Es un pie ensangrentado, con una marca de mordisco, como el mio, el cuerpo sin vida de una mujer, está medio desenterrda, pero, quien era aquella mujer? Porque no era capaz de reconocer su rostro, me resultaba conocida, lleva la misma ropa que yo, no consigo entender nada, un momento, el chico llora, la conoce? Soy yo? Porque no logro acordarme de nada, un momento, no se quien soy ni como me llamo, no entiendo nada estoy asustada, porque no logro recordarlo? Es como si todos mis recuerdos se desvanecieran,  se anulasen dejándome en el olvido como si no fuese nada, como si no fuese nadie.
Las lagrimas de aquel chico parecian sinceras, esta destrozado, quien será? Como puedo hacer para calmarlo? Cada vez la imagen es mas tenue, el maldito dolor de cabeza y el sol me deslumbra, cierro los ojos, esta vez parece que no los podré volver a abrir. todos mis recuerdos se han desvanecido no me queda nada, ya no soy nada, tan solo un puñado de carne y huesos descomponiendo se entre aquellas hojas, ya no puedo ser mas que alimento para otro animal.

miércoles, 1 de abril de 2015

hoy escribo desde mi palacio mental....

Hoy escribo desde mi palacio mental, un pequeño escondite dentro de mi cabeza, al que nadie logra acceder, y es que este pequeño espacio acumula tal nivel de información en bucle que no soy capaz de ordenar y mucho menos redactar, hoy voy a intentarlo, y la razón es la siguiente.
Por más que intento comunicarme expresar mis ideas a la gente que me rodea, suele acabar mal, porque mucho antes de que yo exponga mis ideas ellos ya tienen asumido que es imposible inviable o que no es factible en los tiempos que corren, que tiempos corren? la era moderna, en la cual no deja de aumentar la tasa de suicidios, en la cual se fomenta el individualismo y la marginación, muy a menudo pienso que la nueva era, las nuevas tecnologías y los avances tecnológicos, son un atraso, y estoy casi segura de ello, creamos maquinas para que hagan un trabajo que hasta ahora lo hacíamos nosotros, llegará un momento que seamos completamente anulados por las maquinas, como en las películas futuristas pero en vez de que estas cobren vida y se rebelen contra nosotros algo mucho pero, las maquinas nos anularán por completo, no serviremos para nada porque no sabremos hacer nada,  nos convertiremos en seres inútiles.
Desde pequeños nos educan de forma autoritaria, en clase, en casa, en la calle, cuando eres pequeño no est
as a la altura de nadie, siempre por debajo, siempre hay alguien que te tiene que corregir decir lo que debes y no debes hacer, no  te dejan pensar y por lo general cortan la creatividad de los niños, y es que en los tiempos que corren lo les interesa que los niños aprendan a valerse por si mismos, que sean independientes, si no todo lo contrario mientras sean menores de edad estes niños serán tutelados por los padres, y una vez hayan cumplido la mayoria de edad será tutelados por el estado, que igual que con los padres hasta los 18 seguirán educando a estas personas en un modelo autoritario, marginado e individualista.
Ser libre no es fácil, ser libre conlleva mucho esfuerzo y dedicación, es ser auto suficiente, es estar en paz con el entorno y con los que te rodean, ser libre es mucho mas complicado de lo que parece, y no, no nos pueden hacer libres, somos nosotros los únicos que podemos hacernos libres, es muy fácil que hagan todo por ti, que creen el falso estado de bien estar y que parezca que esta todo bien, es más fácil seguir las normas y hacer lo que te dicen, en vez de pensar que es lo mejor y como se pueden hacer mejor las cosas para ti para los tuyos y para todos aquellos que conviven en tu espacio, porque no se puede ser libre individualmente, la libertad es un estado colectivo, yo no puedo ser libre si tu vives con cadenas.
Entonces todo el mundo me dice que mis ideas no son factibles en el mundo actual, y puede que sea cierto, pero es que el mundo actual es una mierda. volver al origen no es retroceder, quizás sea, caminar hacia el saber.

martes, 5 de agosto de 2014

Mi opinión

Veo que todo el mundo a mi alrededor esta indignado, que esta cabreado con este sistema actual o con alguna de sus rama, escucho a gente quejarse, hablar mucho, veo a gente que se reúne para criticar, pero no veo gente reuniéndose para actuar, para estudiar, para aprender, esta muy bien criticar las cosas entendiendo esta palabra "critica" en su significado original "arte de buscar criterios" y no para quejarse que es para lo que se utiliza la critica actualmente, y digo yo que veo a gente muy lista que sabe perfectamente como irían bien las cosas y que se creen que lo saben todo, pues bien, dejen que les comente mi opinión.
No creo que nadie sepa como deberíamos de hacer las cosas para que todo funcione perfectamente, siempre hay fallos, siempre, el mundo es muy grande y hay gente muy diferente, pero al fin y al cabo todxs somos personas, todxs, yo no se como debemos de actuar para poder vivir en una sociedad justa e igualitaria, no lo se, pero por eso intento estudiar e informarme sobre las cosas que suceden a mi alrededor y actuar de una forma activa y participativa, yo no creo que esto pueda cambiar para mejor de un dia para otro, para hacer bien las cosas se necesita tiempo y esfuerzo, muuucho tiempo y muchisimo esfuerzo, que tal vez, al principio no de resultados visibles.
Los individuos deben dotarse de la mayor información posible y necesaria, para poder ser un individuo de calidad, y solo desde ahí podremos llegar a algo en común, mientras aumente la ignorancia y el desinterés, no seremos seré con calidad humana, si no seres individuales que buscan lo mejor para si mismos sin pensar en las necesidades del colectivo, que es tal y como estamos viviendo ahora, estamos trabajando muchos para poder cubrir las necesidades de unos pocos.
Por eso digo, desde mi ignorancia, leer, informarse, de forma racional, debatir y que no se quede solo en los debates, unámonos y pongamos en practica aquello que creemos que pueda funcionar.
Todos podemos ser de ideologías diferentes pero, si lo pensamos, todos tenemos un enemigo común.
Dejemos de utilizar la critica para quejarnos y busquemos criterios para poder poner nuestro granito de arena y que esperemos algún día esto de sus frutos.

miércoles, 14 de mayo de 2014

Falando da campaña electoral....

Vouvos contar unha cousa, unha cousa que teño que explicar cada vez que dijo que non quero votar. 
Hoxe chejoume a casa propajanda electoral, bueno, recen cumplidos os meus 18 anos o estado xa me  ve "maior de idade" que a saber o que é eso, porque este sije intercedendo por min, oblijame a comportarme como eles queren, poñendome os limites, jiandome polo camiño "recto" que eles crearon, sin darme oportunidade a desviarme un chisco, vamos, como até egora, bueno en resumen eles creen que xa son o bastante "adulta" para decirdir a quen quero que me de polo cu, quero decir, que xa podo decidir quen vai a tomar as decisións por min, non sei  a vos pero a min soname a misma merda, veredes, dase o caso que ninguén mais que eu sabe o que quero, polo tanto ninguén mais que eu se vai preocupar polos meus intereses, nin se vai molestar en sabelos sequera, e como dijo os meus intereses dijo os vosos, que non han de ser moi distintos dos meus, por esto e por mil cousas mais non quero votar, non por que pase, nin por que me de ijual, nin porque non me interese o meu futuro, nin porque non me informei nin nada de eso, todo o contrario, o que pasa e que non quero apoiar este sistema de merda, que da ijual azules rojos nejros ou violetas, que si dereirtas ou extrema dereita, todo son a mesma merda, porque mentres haxa uns por riba de outros estes van cajar por riba dos que estan a baixo, chamadeo conciencia humana, chamadeo lei da física, ou como vexades, o caso e que non quero, nin podo pois a miña moral mo permite, apoiar a estes chamemoslle "x" que queren jobername a min e a miña vida, que queren tomar decisión por min SIN SEQUERA PREJUNTARME, nin preocuparse, que queren manterme baixo o seu control sin permitirme vivir como a min me salja do cu, perdon pola expresión, o que quero decir con esto e que eu vivo oblijada dentro dun sistema o que non prertenzco, e pretendo romper con establecido, asi que, perdoademe se non me da a jana de pensar coma a maioria de vos, e se quero ter conciencia propia, principios PROPIOS, ou se quero intentar facer a miña vida, non máis facil, pero si mais xusta. 


lunes, 14 de abril de 2014

La base esta en el saber.

Cada día que pasa me pregunto si estoy en el sitio indicado, si hago las preguntas adecuadas, si llego a las conclusiones correctas, pasa el tiempo y me pregunto que he hecho para llegar al punto donde estoy, y cuales de mis actos han influido en mi vida para que siga actuando de esta forma.
Me siento fuera del sistema, cosa que de la cual me siento completamente orgullosa, no formo parte de este mundo, de ninguna de las posibles formas de vivir que tiene el mismo, ninguno de vosotros podría llegar a entenderme jamás, soy una más, y a la vez completamente distinta, habrá mas como yo?, no, parecidos, puede, de cierta forma todos nos parecemos, estamos cortado por el mismo patrón, no me comparo con nadie,y no me creo mas que nadie, solo yo, con mis defectos y mis virtudes.
Y me siento completamente fuera del sistema, porque no logro entender vuestras normas, porque amo más la libertad que mi propia vida, porque no existe el valor material, desde mi punto de vista, claro. Que si puedo sobrevivir dentro de este sistema?, puede. Pero no quiero, no quiero ni debo, no debo ni debemos, que hacer para cambiar las cosas? es una pregunta complicada, la cual ha sido planteada antes que yo por miles de persona anteriormente, y ninguna de ellas ha llegado a una conclusión acertada, o si, y por miedo a la burla a la vergüenza o simplemente por falta de convicción no la haya expuesto al mundo, o tal vez si, y haya sido censurada, yo no soy filósofa ni entendida en la relación y posible reacción del ser humano, ni quiero serlo, tan sólo expongo mis pensamientos como muchas otras han echo antes que yo.
Lo que quiero decir es que creo que todos debemos decidir sobre todo aquello que nos influye directamente, y puede que para esto se haya que organizar en pequeños grupos de gente, puede ser, todavía no he podido llevarlo a la practica ni participar en nada parecido, y no creo que este preparada para ello aún, es decir para formar parte de grupos de esta condición. Estés grupos deberían de formarse por personas con una alta calidad humana, personas que sepan de lo que hablan, y no hablen por hablar, que tenga seguro lo que quieren, y como lo quieren, se sepan escuchar, personas, en definitiva, y si digo que no estoy preparada para convivir en esta forma de sociedad, es porque he vivido desde muy pequeña en un sistema anulativo y destructivo, a pesar de que mis padres me enseñaron a pensar con cierta libertad, me han llevado al colegio estatal, Ya allí se han encargado de intenta extraer de mi mente todo aquel pensamiento que me incitase ha hacer algo diferente a lo establecido, cortando mi imaginación y mis ganas de aprender, incrementando mi odio al estudio en cada curso que superé, me inculcaron el miedo a fracasar, y a no hacer algo porque a los ojos de otras personas "no es normal", cuando era pequeña escribía muchísimo, cuentos, pensamientos paranoias de niñas, lo que sea, al llegar a esta institución "educativa" me quitaron absolutamente todas las ganas de escribir, y sabéis porque? porque mi madre y mis profesores no se interesaban por lo que decían mis historias ni siquiera en el echo de que una niña de 10 años dedique su tiempo libre a escribir, se fijaban en las faltas de ortografía, y me reñían, repetidamente e incluso se llegaron a burlar, de esta forma anularon completamente mis ganas de escribir. Esto tan solo era un ejemplo, puesto que seguramente no soy la única persona a la frenó, por decirlo de alguna forma, ir al colegio.
Por suerte para mi he dado con algunos profesores y algunas personas que a lo largo de mi vida me han animado y/o se han interesado por mi. Y esto me ha echo entender algunas cosas, que nunca habría entendido, el paso de los años y digamos la "madurez" me ha devuelto el afán por el estudio, la investigación, por mi propia cuenta, y las ganas de volver a escribir, las ganas de querer decirle al mundo lo que pienso. Con todo esto quería decir, que me he criado en un sistema oscuro y que he estado interaccionado con el mas tiempo del que me gustaría, y por estar acostumbrada e esta forma de vivir, mas fácil, pero no más libre, no estoy segura de tener esa calidad humana que ansío, aunque espero continuar por esta linea.
No se cuales de mis acciones me han llevado por este camino, supongo que todo aquello que he vivido ha influido de una forma u otra en mis actos y en mis decisiones, de momento creo que lo estoy haciendo bien, podría hacerlo mejor, pero pasito a pasito.

viernes, 17 de enero de 2014

Luna

La noche oscura es retada cada anochecer por la luna que con su luz pretende iluminar el cielo, mostrando así su rostro más bello, es entonces cuando, nubes negras se interponen y cubren la luna con una capa espesa de algodón oscuro, tornando su luz  en un tenue, delicado y frágil destello. Empieza a llover y las gotas caen con fuerza contra mi ventana, el viento que se intensifica con el paso de los segundos, la fascinación que tenia al cuando miraba aquella enorme luna ha desaparecido, y el ruido del viento abaneando las persianas  intensifica mi tensión, convierte la atracción en miedo, y una sensación entraña me recorre el cuerpo en forma de escalofrío, el cielo enfurecido suelta un destello de luz, que atraviesa las rendijas de mi persiana llenando mi habitación de luz por solo unos segundos, a la intensa luz le sigue un sonido atronador, fuerte e intenso que hace que se me rice la piel, al poco rato la lluvia cesa, y no se manifiestan mas truenos, las nubes ahora insignificantes se abren, y dejan paso a la luna, y ella en todo su esplendor, nos regala todo lo que recibe y refleja su luz sobre los intensos bosques, que llegada la primavera brotarán de nuevo más fuertes y sanos, los caudalosos ríos, que nos servirán de alimento en la época más seca del año,   las tristes y mojadas ciudades, que  seguirán entorpeciendo incansables, el curso de la naturaleza. Y así un día más la luna pinta de un color blanquecino los rostros de todos aquellos que a pesar de la tormenta se han asomado a verla.

sábado, 14 de diciembre de 2013

Mala ostia.

Tengo miles de cosas que decir, el problema es que no encuentro las palabras adecuadas, esta "sociedad" ha llegado a un declive que para mi ya es inaceptable, hemos llegado a un punto, al que ya la vida humana, como tal, ya no tiene absolutamente ningún valor, y no porque los órganos de poder nos hayan quitado valor, puesto que estas instituciones jamás nos han otorgado valor alguno, me refiero a que como personas nosotros mismos ya no nos valoramos, ya no nos damos importancia, nos están enterrando sobre nuestra propia mierda, ¿Y que hacemos? aplaudimos, nos reímos, y nos dedicamos a ver programas de humor sobre la situación actual, y pensando que así estamos haciendo algo revolucionario, hablo de los programas que "critican" la sociedad actual, como algo "gracioso", y nosotros lo recibimos como algo bueno. ¿Que gracioso no? es muy divertido que nos hagan chistes, "-Oye, mira que te están dando una paliza un señor vestido con un tutú, +Ah bueno pero si esta vestido con un tutú es gracioso y ya no me afecta."
Cuando veo ciertos programas dedicados a este tipo de "periodismo" no me rió en absoluto, me da rabia, me da rabia ver que están jugando con nuestras vidas, que nos están absorbiendo, y que en vez de hacer algo, nos dediquemos a ver y a hacer programas estúpidos, para reírnos de nosotros mismos. Es muy cómodo estar sentado en el sofá riéndose y criticando, queriendo arreglar el mundo, pero eso si, desde el sofá, no valla a ser que si salgo a fuera me coja el frío.

lunes, 29 de julio de 2013

Miedo a la libertad

En uno de mis miles debates interiores, pienso el significado de la libertad, y tengo miedo.

En mi interior se lo que significa la libertad, es la más pura realización del ser humano es aquel punto de meta en la vida de cualquier persona, la cumbre, pero otra parte de mi esta aterrorizada, porque, Que significa ser libre?

Ser libre significa ser mayor de edad desde el principio, no ser mayor de edad entendido como superara los 18 años, si no entendido como la responsabilidad completa de tus actos, asumir tus errores como tuyos y tratar de remediarlos por ti mismo, significa ser dueño de tu propia vida, sin estar sometido nunca a un superior decidiendo, tu, completamente tus actos sin estar influido ni presionado por nada ni por nadie.

Pero pensando lo bien, y visto así, no debería darme miedo puesto que es la forma lógica y más natural de existir, pero si, en mi interior hay una parte de mi que teme esta forma de vida y es porque estoy tan acostumbrada a estar metida a la fuerza en este sistema, estuve obligada desde muy pequeña a estar bajo el mando de un superior, mis padres, mis profesores, mis jefes, y eso me impidió conocer la libertad cuando debería haberla conocido, y entonces todavía la estoy descubriendo ahora, pero estoy tan acostumbrada a este modelo de vida, que es tan fácil, que da miedo cambiarlo, y por eso mismo, porque es más fácil el quedarse quieto no hacer nada y seguir viviendo como hasta ahora, el estado nos proporciona este falso "estado de bienestar" porque aun estando sometidos, presionados, atrapados por el poder que ejercen sobre nosotros, creemos que somos libres, que vivimos bien, lo llegamos a creer a veces de una forma completamente estúpida e irreal y entonces nos da miedo conocer cosas nuevas o salirse de los esquemas,buscar la libertad, realizarse como personas, luchar, gritar, defenderse, puede darnos miedo, pero solo al principio. Por la libertad merece la pena afrontar esos miedos porque una vez que pruebas no la quieres soltar.

Solo hay una cosa mas grande que el amor a la libertad, el odio a quien te la quita.

Sueños

Te miro a los ojos y me pregunto de que color serán tus sueños,

Si son rojos amarillos o azules como los míos,

Te miro a los ojos y me pregunto hasta donde llegará esto,

Si es locura lo que siento,

O si me siento loco dentro de ello,
dime, dime si está mal.

       
                  (Raúl Ruiz)

sábado, 23 de marzo de 2013

La brújula

Llega un momento en tu vida, que te sientes perdido,que no sabes quien eres, no sabes que quieres, no sabes donde estas, un momento en el que te sientas mal con todo el mundo pero sobre todo contigo mismo, sientes que has cambiado, y no te gusta, e intentas volver a ser el que eras antes, vuelves a recordar viejos sentimientos, rebuscas en los más hondo de tu interior buscando esa persona que un día fuiste, pero no esta, esa persona a crecido, ha aprendido a pensar, a buscado respuestas a preguntas incontestables, esa persona que eras se ha convertido en la persona que eres hoy, has forjado unos ideales, has aprendido mil y una cosas e la vida, has variado tu actitud, tu carácter  has modelado tu perfil tus sentimientos y aprendido de tus errores, y aún así te sientes perdido, has pasado toda tu vida buscando el norte, y quizás ese no sea el camino que quieres recorrer, has probado a mirar el sur, el este, o el oeste? hay diversos caminos en esta vida, hay muchos que recorrer, no debes guiarte por lo que hacen los demás, si no sentir en tu interior que cada decisión que tomas, la escoges sin influencia de nada, sin influencia de nadie. Cuando llegues a ese momento en tu vida en el que no estas  a gusto contigo mismo, no busques atrás que has hecho mal, ni pienses en el futuro en que debes hacer, céntrate en el presente, en donde estás, en quien eres, a quien quieres, que es lo que te hace feliz, y encontrarás la brújula en tu interior, y esa brújula no siempre marcará el norte.

sábado, 23 de febrero de 2013

A veces tenemos miedo.


A veces da miedo abrir los ojos, a veces da miedo de ver las cosas tal y como son, tenemos miedo de enfrentarnos a la realidad, e imaginamos un mundo aparte evadiéndonos de lo real, y creamos uno imaginario en el que vivimos únicamente nosotros mismos, en el que soñamos, y del que jamás queremos  salir, en el único sitio que  nos sentimos realmente cómodos  cuando tenemos miedo a lo que puede pasar si salimos de ese mundo creado por cada uno, creamos un alter ego para existir en la realidad, y sin darnos cuenta que estamos renunciando a la vida, y nos estamos enredando cada vez mas en esta tela de araña de la que es muy difícil salir, la que absorbe nuestra energía y se queda con lo mejor de nosotros, la razón de ser, la razón de luchar por lo que queremos y no renunciar nunca a nuestros principios, es cierto que a veces da miedo ser uno mismo, y que a veces da miedo rebelarse contra los establecido y salir de ese mundo en el que estamos tan cómodos  pero con simplemente abrir los ojos y aceptar y respetar a nosotros mismo y a los demás, como iguales, sin distinciones ni prejuicios, haríamos ese mundo imaginario, en este mundo real.

domingo, 10 de febrero de 2013

Hablemos de disfraces.

Ahora que estamos en estas fechas, en carnaval, hablemos de disfraces. De disfraces que adopta esta sociedad, a los cuales nos estamos acostumbrando.

Queremos que todo el mundo viva en la miseria, para que nosotros podamos vivir como dios, queremos que se dejen saquear, se se dejen oprimir que no protesten que estén calladitos, queremos tener todo bajo nuestro control, que la cadena de las nuevas generaciones sea, nacer consumir, producir lo máximo que nos sea posibles ganando una mierda y viviendo en condiciones asquerosas para que gane el capital, y morir, pero morir prontito para que no te de tiempo a cobrar la pensión, queremos arrasar con todo lo que nos sea posible, y lavarnos las manos, inventar miles de mentiras las que incluso nosotros mismos acabamos creyendo, defendemos con todo nuestro arsenal nuestra ideología, a muerte, pues es la única forma de vida que conocemos por lo tanto la única forma de vida que existe, queremos que todo el mundo este bajo nuestro poder, que hagan absolutamente lo que nosotros digamos, queremos un mundo de esclavos, es una idea horrible verdad? y  puede ser que si de primeras a la gente no le parezca bien, pero no hay problema, como disfrazarlo? Pues llamemos-le DEMOCRACIA, El mejor disfraz de estas fiestas, vamos a disfrazar esto con una idea de democracia imaginaria, así aun que se estén muriendo, física y mentalmente, aunque estén agotados y no aguanten más, sabrán que viven en una democracia por lo tanto no se pueden quejar, no es nuestra culpa es suya por creernos y confiar en nosotros.
 Reflexión del señor presidente

Es cierto que he adoptado una postura muy extremista, pues ahora hay corrientes que se hacen llamar así mismas "socialistas" y que en este caso la mascara debe ser mas espesa, necesita más maquillaje, pues se hacen pasar por amigos y defensores de la clase obrera, y lo que hacen realmente es apuñalarnos por las espalda, acuchillando a sangre fría y exprimendo nuestro sudor para poder limpiarse el culo con nuestros derechos. 

Luchemos por lo que en realidad es nuestro, nadie puede decirte como debes vivir.

domingo, 2 de diciembre de 2012

Hoy en día la educación está PROHIBIDA


Hoy en día la educación está prohibida, el sistema "educativo", hoy, es una gran guardería, donde te inducen a que ingieras información que luego repetirás una y otra vez, como si fueras una máquina, donde te modelan y manipulan tu subconsciente, cortando tu creatividad y tu imaginación, desde muy pequeños pretenden que absorbamos y que normalicemos el capitalismo el consumismo, un sistema con clase sociales, con fobias, con injusticia, con pobreza y hambre para unos, riqueza y excesos para otros, te obligan a chapar, y te mantienen ocupado, agobiándote en el trabajo agobiándote con numerosos exámenes y trabajos, imponiéndote esa presión social, que te hace sentir agobiado, estresado sin fuerzas ni ganas de nada,  y que cuando tengas un minuto, para ti, un minuto para desconectar, no pienses en nada y te sumerjas en el fútbol, en la prensa rosa, en las drogas, en los bares en mil y una maneras que a creado el estado para mantenerte alejado de ti mismo, y que creas, que poniendo tu vida en manos de un cualquiera, se solucionarán las cosas, desde que nacemos nos imponen un superior al que se debe obedecer, se te obliga a cumplir normas, te prohíben extender tus conocimientos de forma natural, y eso provoca que que tus ideas tus acciones, estén provocadas  artificialmente por un modelo de vida impuesto por el capital por el estado, y por eso propongo una alternativa, La educación libertaria, donde ayuden a los niños a aprender, y no impongan normas y leyes absurdas que frenan a los niños en el desarrollo de su imaginación, donde enseñen no solo matemática, lengua, historia  geografía... si no que también aprendan a convivir, a repartir los trabajos de casa, a expresarse y a defenderse por ellos mismos ya desde muy pequeños, donde aprendan a desarrollarse en un medio agrícola, en el medio marino, porque la educación no solo está en los libros, que la organización de las escuelas sea mediante asambleas y por medio de la de auto-gestión llevada acabo por niños y profesores de diferentes edades y condiciones físicas  adaptando cada el trabajo a cada persona. Una escuela donde se enseñe la vida, y no se les imponga el como vivir la, hará de las personas mucho más humanas, y dejaremos de vernos como socios, y empezáramos a vernos como amigos.

No hablo de utopías, estas escuelas existen, y están en funcionamiento hoy en día, son pocas y no están reconocidas por el estado como es lógico ya que no apoyan la educación impuesta por este, si quieres saber más os dejo el trailer de una película, en la que se expone el funcionamiento de este tipo de escuelas y una critica constructiva del modelo actual.

miércoles, 10 de octubre de 2012

You may say i´m a dreamer, but i´m not the only one


Esta bien, imagina que no existe el cielo, es fácil si lo intentas, no existe el infierno bajo nuestros pies, arriba solo el cielo, imagina a toda la gente viviendo el hoy, imagina que no hay países, no es difícil si lo intentas nadie por quien matar o morir ni tampoco religión, imagina toda la gente viviendo la vida en paz, imagina que no hay posesiones, me gustaría saber si serías capaz, que no exista la necesidad de gula o hambre, una hermandad de personas, imagínate a toda las personas compartiendo el mundo, PUEDES DECIR QUE SOY UN SOÑADOR PERO NO SOY EL ÚNICO, espero que algún día te unas a nosotros, y  el mundo vivirá como uno.



Cada día somos más.

miércoles, 12 de septiembre de 2012

Socialismo sin estado. Anarquismo


Muchos creen que esta idea es un autentico caos, otros que se está muriendo, y es todo lo contrario, acaso resulta caótica la LIBERTAD colectiva e individual al mismo tiempo, la idea de que todos seamos libres e iguales al mismo nivel, que cada uno sea responsable de uno mismo y a la vez que seamos responables de nuestros actos, se puede considerar una actitud "terrorista" no someterse a un amo y por lo tanto negar cualquier tipo de autoridad?, o no aceptar ningún dios ni superior que esté SIEMPRE por encima de nosotros y que por lo tanto nos manipule a su antojo en su propio y exclusivo beneficio sin tener en cuenta la opinión del "inferior"?, pues como superior retiene el todo el poder de hacer lo que le parezca mas adecuado para su mejor forma de vida, esto es el capitalismo. Resulta tan inaceptable la siguiente idea?:"De cada cual según sus posibilidades y a cada cual según sus necesidades" es esta la idea mas justa, que cada cual aporte lo que pueda, con ayuda de la ciencia y la tecnología, al servicio de la humanidad y no al servicio de unos pocos para exclavizar a los trabajadores, y que cada cual reciba lo que necesite.
Esta idea nace con cada ser humano, la muerte de esta idea es imposible ya que nace del ideal de justicia del ser humano, de la persona libre e instruida. Al contrario de lo que muchos creen esta idea no se muere si no que resurge con la fuerza de la razón y de todos los que participamos y los que lucharon por un mundo mejor, por la abolición de la esclavitud, por la libre difusión de sus ideas por el resurgir de una sociedad igualitaria, pacífica y solidaria, y renace dentro de los corazones de los jóvenes y no tan jóvenes que vivimos en un sistema político-económico en el que no participamos en las decisiones, pero somos la base porque somos los obreros los únicos productores de riqueza. Luchamos por cambiar este sistema inhumano que no deja vivir, haciendo que centremos nuestras fuerzas únicamente en sobrevivir, con cada vez menos derechos y mas deberes, justificándose en una crisis que los poderes político-económicos causaron.
Cada día somos más los que nos preocupamos no solo por nosotros mismos si no por el colectivo, por cambiar la sociedad.

viernes, 24 de agosto de 2012

Compañeros.

Compañeros a mis 17 años aún no soy capaz de comprender el porque los limites, el porque de las frontera de la propiedad y todos los porqués relacionados con la discriminación o la degradación de las personas, es decir no puedo lograr a comprender ni a respetar el sistema actual, que permite que mientras unos mueren de hambre al otro lado de la linea o simplemente en el barrio pobre de su propio pueblo otros disfrutan de jugosos banquetes derrochando los alimentos que consumen gracias a trabajadores y trabajadoras que hacen posible el cultivo de estes, entonces si somos nosotros los trabajadores que hacemos posible la subsistencia humana, Porque permitimos que nos pisoteen, que nos manejen a su antojo por un salario de mierda que no nos da para vivir, algunos piensan que soy muy joven, otros piensan que no se de lo que hablo, y otros que estoy loca de remate, pues yo creo que esto que yo escribo o es nuevo, que toda persona que tenga un mínimo de conciencia se da cuenta de la enorme injusticia que habita en este mundo, yo hablo de corazón razonando cada palabra, y así me doy cuenta de que todos somos uno, somos los mismos, somos distintos pero nos llaman multitud, que no se puede discriminar a las personas por el simple echo de que vivan al otro lado del charco o a unos centímetros después de "la linea", lineas ridículamente marcadas para degradar el poder de los pueblos y sumárselo todo a uno, nosotros que nacemos y lo damos todo, que no tenemos nada mas que nuestro propio esfuerzo para conseguir las cosas, nosotros que trabajamos sin descanso, nosotros que tenemos la fuerza y el poder para acabar con este sistema, porque no derrumbamos las murallas encerramos el rencor y el odio y vivimos todos como personas.(?)

jueves, 16 de agosto de 2012

Pensando limites ?

Y si quisiera soñar más allá de los sueños?, y si pretendiera vivir en ese sitio donde no habita nadie?, y si pudiera mantenerme tranquila sin respiración sobre volando los limites del paraíso?, mantenida solamente por la simple fuerza de los sueños, Que pasa si cojo el primer tren a la estrella polar y pido un billete destino nunca jamás?





















No pretendo alejarme de la realidad, sumergiéndome en un mundo de utopía, pretendo convertir este mundo, maltratado por la humanidad e infectado por los mismos, y convertirlo en la residencia de los sueños, utilizando la razón como medida del conocimiento, sin ir más allá de nosotros mismos para saber lo que nos combiene, este planeta de seres vivos, seres humanos, con capacidad de RAZONAR, de PENSAR, sacar conclusiones, es mucho mas valioso de lo que muchos creen, no pretendo volar lejos y mantenerme fuera mucho tiempo, tan solo voy a sobre volar los limites marcados, incumplir las pautas de referencia, romper las leyes de la existencia, y regresar, con mas fuerza para poder exponer esta forma de vida, que es mucho mas digna que la "vida" actual

viernes, 10 de agosto de 2012

Sen titulo.

Naceu e nace o mesmo tempo que o ser humán
Viveu e vive nos nosos corazóns dende sempre
Liberdade e igualdade van collidas da man
Quitalle o poder ó que mata rouba e minte

Sempre xerminou nos pobos oprimidos
Por ser nestes mesmos máis dura a situación
Da man dos traballadores con boa bondade
Esta idea é o brazo que estrangula ó león

Non existe autoridade, a liberdade nuca é imposta
Sociedade sin privilexios, nin patria nin "Deus" nin rei
Non escoites tiburóns que viven das apostas
Contra a tua integridade e dignidade, isto é a "lei"

perdelle o respeto a todo o establecido
Non aceptes nin acates ningunha imposición
Queren que non penses, o sistema está fundido
Le, debate, estoita, APAGA Á TELEVISIÓN

miércoles, 1 de agosto de 2012

Sin autoridad NO hay caos



Tras una puerta abierta al pensamiento, te puedes encontrar infinidad de ideas, las cuales tu mismo has razonado y as convertido en principios basándolos en los hechos reales que has vivido y vives cada día afrontando las dificultades lo mas honestamente posible, tan solo después de pararte a observar, a pensar y a estudiar el comportamiento que tienen "nuestros superiores" hacia nosotros te darás cuenta que nada ni nadie vale mas que nuestra propia vida, que todos somos iguales, por lo tanto todos y cada uno de nosotros debe de tener los mismos deberes al igual que los mismos derechos, y si no es así es única y exclusivamente porque no está todo el pueblo concienciado y muchos aceptan la sumisión a un superior, por lo tanto degradan el valor de su propia vida, por eso insisto a los reformistas y a los conservadores, que se paren a pensar y a razonar, y a todo el pueblo, que se organice, ordenadamente dando a demostrar que sin autoridad no hay caos.

lunes, 21 de mayo de 2012

Atentamente Bernardo

Levaba toda a vida pensando en como sería este intre.
Adormecía tódalas noites pensando se sería verdade.
Todo o mundo lle teme. Eu non.
Tiña cuiriosidade do que había despois, algo fermoso?,
Pois, aquí estou, despois de 67 anos pensando que pasaría, como sería, que sentiría.
Aquí estou, ao outro lado dun longo camiño, vese unha luz.
Non é tan fermosa como dicían.
Non son capaz de dicir con certeza o que estou sentindo,
pero decidome a emprender a viaxe cara á luz.
Xa estou chegando, agora sinto alog: Medo?, Por que? Non o sentira nunca, e agora... Quero retroceder, volver o mundo, non quero marchar.
É demasiado trade... unha man agárrame e lévame ata o interior da luz,
Xa non sinto nada, xa non penso nada, xa non son nada...